Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Τα bit της ποίησης


...Με έλκει το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της Τέχνης του Λόγου. Η ισχύς των εγκεφαλικών μου κυκλωμάτων ενεργοποιείται από την τάση των ποιητικών ρευμάτων επί την ένταση των καθημερινών αλγο-ρύθμων. Ασυνάρτητη ελεύθερη πτώση; Ή συνάρτηση με πεδίο ορισμού το δυαδικό σύστημα του χωρο-χρόνου;

Όμως, τα bit της ποίησης είναι σιωπηλά...

 

 

  Χρῆστος Δημάκης                           

Τὰ bit εἶναι σιωπηλά

Ξέρω πὼς τὰ bit τρέχουν σιωπηλὰ
στὶς ὑπερλεωφόρους τῆς πληροφορίας.
Θεωρία πεδίου ἠλεκτρομαγνητικοῦ
ἔχω διδαχθεῖ ἐπαρκῶς,
κυκλώματα ξέρω ἀρκετὰ
καθὼς καὶ ἰκανὰ στοιχεῖα ἠλεκτρονικῆς
ἔτσι ὥστε νὰ μὴ μὲ τρομάζει
τῆς ἐπιστήμης τῶν Τηλεπικοινωνιῶν
ὁ ὑπέρλαμπρος ἀστερόης οὐρανός.

Γνωρίζω λοιπὸν ὅτι τὰ bit ἄηχα εἶναι.
Οἱ ἤχοι εἶναι ἀπὸ πράγματα πολὺ πεζότερα,
κινητηράκια δηλαδὴ κι ἀνεμιστῆρες
ἴσως κι ἐλαττωματικὰ τροφοδοτικά,
πράγματα ζωτικὰ μὲν γιὰ τὴν ἀπαγωγὴ
τῆς ἀνεπιθύμητης θερμότητας
καὶ τὴν κυκλοφορία τῶν ἠλεκτρονίων,
ὄχι ὅμως καθ᾿ ἑαυτὰ οὐσίες ζῶσες
καὶ προορισμένες γιὰ ὀργάνωση ἀνώτερη,
ὅπως οἱ μνῆμες, οἱ ἐπεξεργαστές,
οἱ διαμορφωτές, οἱ ἀποδιαμορφωτές,
οἱ κωδικοποιητές κι οἱ ἀποκωδικοποιητές.

Ὅμως ἐμένα μ᾿ ἀρέσει νὰ νομίζω
πὼς καὶ ἡ σκέψη θόρυβο μπορεῖ νὰ προκαλεῖ
καὶ πάταγο καμιὰ φορὰ νὰ κάνει.
Ἔτσι, ἀφήνομαι στὸν ἦχο
τοῦ ὑπολογιστῆ μου ἢ τοῦ modem,
στὸ βουητὸ τοῦ δέκτη ἢ τοῦ πομποῦ
καὶ λέω μέσα μου:
«νάτες οἱ σκέψεις ποὺ ἀναμεταξύ τους ὁμιλοῦν
τρέχοντας πέρα-δῶθε καὶ ξεσαλώνουν...»

Μὰ μὲ τρομάζει ὅταν ξαφνικὰ
μένουν ξεκρέμαστα ὅλα στὸν ἀέρα,
μετέωρα μὲ τὸ θανατηφόρο ἄνοιγμα
κάποιου βάρβαρου διακόπτη.
Καὶ μετὰ ἀπορῶ:
Τὶ γίναν ὅλα αὐτὰ τὰ bit,
ποῦ πῆγαν, ποῦ χάθηκαν
καθὼς καμαρωτὰ ὁδεύαν
ὡς παρελαύνουσες μαθήτριες
πρὸς ἕνα ἐκτυπωτή, ἕνα δίσκο, ἢ μιὰ ὀθόνη,
πρὶν καταφέρουν νὰ γίνουν γράμμα,
εἰκόνα,
ἦχος,
περιοχὴ συγκεκριμένης μαγνήτισης
ἢ φῶς;

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Νικόλας Κάλας

 
Zen
in Zanzibar
then the bar
barians
bar Arians
heretics
Herr Etics
Herr Ethics
Frau Ethics
crown the frown
frown the crown
and drown the clown
in Zen
or Zanzibar.

Νικόλας Κάλας


"Δε γράφω για να διαβαστώ, αλλά για να ξαναδιαβαστώ", δήλωνε προφητικά ο Νικόλας Κάλας ή Νικήτας Ράντος (πραγματικό όνομα Νικόλαος Καλαμάρης) ή Μ. Σπιέρος και N. Calas στα θεωρητικά και κριτικά του κείμενα, ένας από τους πρώτους ποιητές που χρησιμοποίησαν ελεύθερο στίχο στη δεκαετία του ’30.

Στείλτε μου στίχους του που διαβάσατε ή/και ξαναδιαβάσατε (ει δυνατόν, μαζί με την ανάγνωση ή/και επανανάγνωσή τους).

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

Άψινθος: Περίπου έτσι γράφεται το μέλλον μας...





Θανατηφόρο αστέρι;
Παραισθησιογόνο ποτό;
Ραδιενεργός διαρροή;

Περίπου έτσι γράφεται το μέλλον μας...




 
        Αυτοί παιδί μου δεν
δεν σου χαρίζουν ούτε τη νύστα τους
όλο δεν και δεν και δέν-
τρο δεν φύτεψαν τα χέρια τους
δεν χάιδεψαν σκυλί γατί πουλάκι πληγωμένο
γυναίκα άσχημη και στερημένη
αυτοί παιδί μου δεν
δεν δίνουν τ` Αγγέλου τους νερό
δεν άκουσαν ποτέ
ανάκουστο κιλαϊδισμό και λιποθυμισμένο
δεν έπιασαν με τα ρουθούνια τους
το άοσμο άνθος του θανάτου
δεν είδαν-κατάργησαν τα μάτια τους-
μια πιπεριά να γίνεται λιμπελούλα
αυτοί παιδί μου δεν
δεν ξέρουν δεν αγαπούν
ξέρουνε μόνο ν` απαιτούν
περισσότεραπερισσότεραπερισσότερα περί-
που έτσι γράφεται το μέλλον μας. 

Μιχάλης Γκανάς, Άψινθος


 
Ο ποιητής για τον τίτλο:
"Άψινθος είναι ένα αστέρι που αναφέρεται στην Αποκάλυψη, το οποίο πέφτει από τον ουρανό, δηλητηριάζει τα νερά και πεθαίνουν οι άνθρωποι επειδή "επικράνθησαν".
Είναι όμως και το φυτό, η αψιθιά, από το οποίο βγαίνει το αψέντι, το ποτό των καταραμένων ποιητών, του Μποντλέρ και των φίλων του. 
Λένε ότι στα ουκρανικά άψινθος ονομάζεται το Τσερνόμπιλ. Είναι άραγε αλήθεια;" 


 
 Πηγή για την ανάρτηση: αρισμαρί  http://estamou.blogspot.gr/

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2013

Γεώργιος Σουρής




Η παρότρυνση ήταν να αφήσουμε για λίγο, μέρες που είναι, τους σχολιασμούς και τα βαθυστόχαστα και να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα με χιούμορ και (αυτο)σαρκασμό. 

 Όμως, η διάζευξη είναι αποκλειστική;







Γεώργιος Σουρής

Ο Ρωμηός

Στον καφενέ απ’ έξω σαν μπέης ξαπλωμένος,
τού ήλιου τίς ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,
και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος,
κανέναν δεν κυττάζω, κανέναν δεν ψηφώ.

Σε μιά καρέκλα τόνα ποδάρι μου τεντώνω,
το άλλο σε μιαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί
αφίνω το καπέλλο, και αρχινώ με τόνο
τούς υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί ουρανός! τί φύσις!
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές,
κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,
και μόνος μου τίς βρίσκω μεγάλες και σοφές.

Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους άλλους θέλω
και στρίβω το μουστάκι μ’ αγέρωχο πολύ,
και μέσα στο θυμό μου κατά διαβόλου στέλλω
τον ίδιον εαυτό μου, και γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τον νουν στον Διάκο και εις τον Καραϊσκο
κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,
τον Έλληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω,
κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ.

Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω
απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ…
Εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω,
κι όσες βλαστήμιες ξέρω αρχίζω να τις πω.

Στον καφετζή ξεσπάνω… φωτιά και κείνος παίρνει.
Αμέσως άνω κάτω του κάνω τον μπουφέ,
τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει,
και τέλος δεν πληρώνω… δεκάρα τον καφέ.

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2013

Τι μου το χάρισες λοιπόν αυτό το tablet; Για να μου γίνει το σερφάρισμα βραχνάς;

 Eρευνώντας στο διαδίκτυο, προσπαθούσα να βρω  πώς θα εγκαταστήσω το Android 4.0 στο tablet. Η έρευνα όμως απέβαινε άκαρπη και η άγνοιά μου αποδεικνυόταν όλο και μεγαλύτερη. Ο συνδυασμός της απογοήτευσής μου και του συνειρμού με το ανδροειδές κατέληξε σε νεύρα. Αν ήμουν κόμικ, σκέφτηκα, η αύρα μου θα ήταν γεμάτη κεραυνούς...



Όντας σε απόγνωση, έπεσα πάνω σ' αυτό το βίντεο:



                                         


Ασυναίσθητα, η ματιά μου έπεσε απέναντι, στη βιβλιοθήκη μου.
Μειδίαμα στην αύρα μου...





Καλή χρονιά, Γουτεμβέργιε!
Το νου σου στα trolls...